In the picture: Mirjam Abbes

Maak kennis met Mirjam Abbes, een vrouw die zich zeer verbonden voelt met de inwoners van dat kleine land in Afrika: The Gambia.

Wie is Mirjam Abbes

“Mijn naam is Mirjam Abbes. In 2003 kwam ik voor het eerst in The Gambia, samen met de buurvrouw, die net daarvoor een documentaire over vrouwenbesnijdenis in The Gambia had gemaakt en me heel erg nieuwsgierig naar het land maakte. Ik vond het een geweldige ervaring en ben daarna elk jaar samen met mijn dochter een weekje op vakantie naar The Gambia gegaan.
In Nederland ben ik werkzaam in het middelbaar onderwijs.”

Heimwee

“Gedurende die jaren begon het steeds meer te kriebelen dat ik in dit land niet alleen vakantie wilde houden maar ook een tijdje wilde werken. In 2012 kreeg ik de gelegenheid om via de Stichting “Care Foundation the Gambia” in het dorp Jiboro aan de slag te gaan.

Drie maanden meewerken op een nurseryschool. Ik kan me mijn verbazing op de eerste dag nog goed herinneren: de headteacher gaf me de sleutels en zei dat ik de komende drie maanden de headteacher mocht zijn, zodat hij het wat rustiger aan kon doen. De overvolle klassen. Het klassikale lesgeven. Het opdreunen van de getallen en het alfabet. Het gebrek aan materiaal. Maar vooral het ontbreken van een visie: wat wil ik bereiken met mijn leerlingen en waarom doe ik wat ik doe.

Na de slechte start met Buba de headteacher zijn we in die drie maanden vrienden voor het leven geworden. We hebben zoveel bereikt en het was zo ontzettend leuk.

Vooral de knutsellessen en het spelen in een kleuterlokaal waren mijlpalen.

Eenmaal weer thuis begon de heimwee. Niet zozeer naar The Gambia zelf, maar wel naar het werk dat ik er kon doen. Samen met mijn man hebben we een oplossing gezocht. Wij werken in Nederland op dezelfde school, op dezelfde afdeling en in hetzelfde vak. Ik heb gedeeltelijk ontslag genomen en als ik in The Gambia werk neemt hij mijn uren voor de klas over. De ideale oplossing dus. Op deze manier kan ik drie keer 6 weken per jaar in The Gambia zijn.”

Stichting Care Foundation The Gambia

Ik ben nog steeds verbonden aan de “Stichting Care Foundation The Gambia”. De Stichting zet zich in voor de bevolking van Jiboro en omstreken. Er is een Health Center, een laboratorium, een skillcenter en een kinderadoptieplan waardoor een aantal kinderen naar de primary en secondaryschool kunnen gaan. Ik ben verantwoordelijk voor het onderwijs.

In november 2016 hebben we de School For Disabled Children geopend. Dat is een enorme uitdaging. We hebben nu 20 leerlingen waarvan de oudste 26 en de jongste 4 jaar is. De helft is doof de andere helft heeft een verstandelijke beperking. Er is één leraar en één klassen-assistent, die zelf ook lichamelijk gehandicapt is.

Dus niets klassikaal lesgeven, maar binnen één lokaal op drie niveaus ’s werken. En dat lukt redelijk. Samen met de twee heren kijken hoe het voor hun werkbaar is. Ik geef lessen en zij kijken en stellen vragen. Zij geven lessen en ik vraag steeds: waarom doe je het zo? Dat helpt om het onderwijs beter te krijgen.”

Uitdaging

“Maar de allergrootste uitdaging is nog steeds om iedereen te laten zien dat het wel degelijk zin heeft dat deze kinderen naar school gaan. Ik heb er voor moeten vechten om begrip voor deze kinderen te krijgen. Maar als ik dan zie dat de horende schoonmaakster voor het schoolbord staat en stiekem wat gebaren oefent dan heb ik een glimlach op mijn gezicht en denk ik dat we de goede kant op gaan.

Naast het werken voor de Stichting kom ik nog op heel veel andere scholen. Nursery, Primary, Secondary en de universiteit. Het is leuk om een tijdje ergens mee te draaien en wat te laten zien.

Doordat ik in Nederland zolang in het onderwijs zit heb ik zoveel tools waarvan ik niet eens wist dat ik ze had. Maar je bent echt bevoorrecht als je in een land als Nederland hebt gestudeerd en zolang hebt mogen werken. En als docent wil je altijd graag je kennis delen met anderen.”

Een leerzaam proces, voor iedereen

In de afgelopen 5 jaar heb ik geleerd dat je de lat niet hoog moet leggen, dat je het samen moet doen en dat het moet passen binnen de cultuur. Ik herinner me van de eerste dag nog dat er heel veel in mijn notitieboekje kwam te staan, maar dat ik uiteindelijk maar een paar punten heb aangepakt. Soms nemen leraren beslissingen waar ik niet achter sta, die dan uiteindelijk toch heel goed uitpakken. Daar leer ik weer van.

Ik ben lid geworden van de VSG in januari 2016. Daar ben ik blij mee. Ik kom graag op veel verschillende plekken en doe graag veel verschillende dingen. Door de VSG lukt me dat. Het is fijn om op de hoogte te blijven van de ontwikkelingen en mee te denken. En om met mensen op te trekken die ook graag in een land als The Gambia willen werken.

Mensen in Nederland zeggen wel eens: “Oh wat goed van je. Dat zou ik ook willen doen”. Maar dan denk ik altijd, dat ik deze keuze vooral gemaakt heb voor mezelf. Ik denk dat een mens altijd dat moet doen waar hij gelukkig van wordt en waar hij goed in is. Ik ben een docent en in Nederland is er zoveel veranderd in het systeem dat ik het gevoel had niet meer echt docent te zijn. Ik was meer begeleider, administrateur, hulpverlener. In the Gambia kan ik weer echt docent zijn.

Ik heb de afgelopen jaren zo een ontwikkeling meegemaakt. Ik heb ervaren wat ontwikkelingswerk is. Steeds weer moet ik mijn denkbeelden bijstellen. Waar is de Gambiaan nu echt mee geholpen?”

Een school… maar hoe dan verder?

“En dan op het gebied van onderwijs: Er worden heel wat scholen gebouwd door ons. En dat is hard nodig. Maar we moeten ons er ook om bekommeren wat zich daarna binnen die muren afspeelt. Ik kom wel eens op een school waar de stores vol staan met materiaal en speelgoed, maar er wordt niets mee gedaan omdat ze niet weten wat ze ermee kunnen doen. Of er wordt materiaal gedoneerd dat van zo een slechte kwaliteit is dat het door kinderen niet gebruikt kan worden.”

De toekomst

“Ik verwacht van de toekomst dat er meer aandacht komt voor het onderwijs. Ik weet dat er veel op het verlanglijstje van de nieuwe regering staat en dat het allemaal even belangrijk is als je een land moet opbouwen. Maar ik denk dat als de educatie van kinderen anders zou zijn we ook een andere generatie zouden kunnen creëren. Een generatie die keuzes kan maken, probleemoplossend kan denken, oorzaak-gevolg snapt, zich verantwoordelijk voelt voor zijn eigen werk. Daarmee zou The Gambia ook op veel andere gebieden geholpen zijn.”

Mirjam Abbes
Contactpersoon van de School for disabled Children

Meer gegevens over de Stichting en de school zijn te vinden op:
http://schoolfordisabledchildren. weebly. com

Gepubliceerd door Bestuur CFTG

De Stichting Care Foundation The Gambia is sinds 2000 actief in het dorp Jiboro en omgeving om de leefomstandigheden van de bevolking te verbeteren. Dat doen we door het bevorderen van een goede gezondheidszorg en een betere educatie. Financiële steun en kennisoverdracht is daarbij belangrijk. In de afgelopen jaren zijn er veel verschillende projecten opgezet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: