Nieuwsbrief februari 2018

Leerlingen uit Jiboro, die de primary of secondary school bezoeken.

Beste sponsors en vrienden,

Ik ben net zes weken in Gambia geweest om mijn werk voort te zetten. Ik werk in Jiboro op de school for disabled children. Tussendoor ben ik twee dagen bezig geweest met het sponsorprogramma van de Stichting Care Foundation The Gambia. Ik heb alle gesponsorde kinderen bezocht, heb met ze gesproken, heb ze op de foto gezet en ze hebben iets voor hun sponsorouders geschreven.
Toen ik het schoolterrein opliep viel me meteen op dat het er netjes uitzag. Er is een nieuw gebouw achter de school neergezet van twee verdiepingen. Alles was geschilderd en ze waren nog aan het opruimen. In de praktijk betekent dit dat er nu veel meer ruimte is voor de 1400 leerlingen, die de school telt. Nieuwe vloeren, nieuw meubilair, alles is licht.
Mijn eerste gang is altijd naar de hoofdonderwijzer. Even het bekende praatje. Ik kreeg dit keer een eigen lokaal aangewezen waar ik de kinderen kon opvangen. Dat had als voordeel dat het als een lopend vuurtje ging en de kinderen nu zelf naar me toe kwamen en ik ze niet in de lokalen hoefde te zoeken.
Ik was er op een maandag. Dan wordt de week buiten voor de klaslokalen geopend. De kinderen staan zo een 20 minuten in de rij. Horen wat er van ze verwacht wordt. Kinderen moeten netjes en schoon naar school komen. Ik vind het altijd indrukwekkend als ze het afsluiten met het gezamenlijk zingen van het Gambiaanse volkslied.

De kinderen, die naar de Secondary school (grade 10,11, 12) gaan zijn wat lastiger te traceren. Dat is ook niet bij elk kind gelukt. Binnen Jiboro is er niet de gelegenheid om naar de middelbare school te gaan. Dus de enige mogelijkheid is om elke dag op en neer te reizen of om bij familie elders te gaan inwonen. Het is leuk om met deze kinderen te praten, omdat ze al een wat duidelijker beeld hebben van wat ze willen doen als ze klaar zijn op school.

Voor vragen kunt U me altijd mailen.

Met vriendelijke groeten,

Mirjam Abbes

Klik hier om naar de galerie te gaan.


Nieuwsbrief februari 2018

School for disabled children

Beste sponsoren en vrienden,

Via deze brief wil ik jullie op de hoogte brengen van de vorderingen op de school.

Ik ben trots op wat de heren bereikt hebben. Er begint rust en regelmaat te komen. En de leraren beginnen te wennen aan een andere manier van lesgeven. Gelukkig zie ik niet altijd meer die verbaasde blik als ik iets probeer uit te leggen. En snappen ze wat ik bedoel.
In Gambia is men gewend om alles klassikaal te doen. En alles altijd op dezelfde manier. Dus je doet de getallen van 1 tot en met 20 achterelkaar en het alfabet van A tot en met Z achterelkaar. Bovenaan het bord staat de datum, daaronder het onderwerp van de les en daaronder de getallen of het alfabet. Ik vergat op een dag om het onderwerp op het bord te schrijven en plaatste dat onder de getallen. Vervolgens liep de hele les in de soep. Leraar in de stress want de kinderen maakten bij het getal 1 het gebaar voor numbers/getallen. En hij kreeg dat er niet uit. Boos werd de bordenwisser gepakt, alles uitgeveegd en opnieuw op het bord geschreven. Uiteraard in de goede volgorde. Ik heb uitgelegd, dat ze zo nooit snappen wat ze aan het doen zijn en dat de getallen vanaf die dag alleen maar door elkaar heen geleerd zouden worden.
We werken momenteel in vier groepen.
In klaslokaal 1 zitten de oudere leerlingen. Zij leren nu spellen en rekenen. Ndumbeh is de slimste van de klas en heeft als enige door dat ze gebaren leert om te communiceren. De anderen zitten nog in de fase dat ze de gebaren doen als je iets aanwijst en ze het fijn vinden als wij enthousiast reageren omdat ze het goede gebaar laten zien. In hetzelfde lokaal zitten Wurry en Fatoumatta, twee verstandelijk beperkte leerlingen. Zij volgen een ander programma op hun eigen niveau.
In lokaal 2 zitten de jongeren kinderen. Zij leren voornamelijk gebaren. De kleuren door middel van het spelletje kleuren torentje, de getallen en het tellen van blokjes, de voorwerpen met behulp van kaartjes met voorwerpen. Na de pauze is het speeltijd. De puzzels die ze maken worden steeds moeilijker. De poppen, beer en het keukentje is erg favoriet.
En op de vrijdag hebben we nog steeds de twee broers. Ook verstandelijk beperkt maar zwaarder als de twee anderen. Bij deze jongens zie ik grootste vooruitgang. En ik krijg het vermoeden dat ze veel slimmer zijn dan wij denken. Ze beginnen Engelse woorden te spreken en we spelen memorie met ze. Ze zijn enorm veranderd in de tijd dat ze naar school gaan. Rustiger, vrolijker en toegankelijker. Ook sociaal gezien worden ze meer geaccepteerd. Ze helpen nu mee in de compound.
De laatste donderdag in januari zijn de ouders naar school gekomen. En vanaf nu zal dat elke laatste donderdag van de maand gebeuren. Ten eerste om te zien wat hun kind op school doet en leert. Ten tweede om de gebarentaal te leren. Ten derde om hun kind op weg te helpen in het sociale leven binnen het dorp. Ik bezocht Jainaba in haar compound en probeerde met haar te communiceren via gebarentaal. Het dorp liep uit, want als Toubab heb je nog veel bekijks. En iedereen begon te lachen om de gebarentaal. Ja, dan snap ik wel waarom zo een meisje niet antwoordt. We hebben dit met de ouders besproken en hun gevraagd om voor hun kind op te komen en dit niet te accepteren van de dorpsbewoners.
Dat de ouders in de klas waren had ook als voorbeeld dat we nu echt goed konden uitleggen wat het gebaar voor vader, moeder, broer, zus en baby was. De baby werd door de leraar van de schoot van de moeder gerukt en voor de klas getoond. Daarbij maakte hij het gebaar voor baby. De baby brulde, maar heeft een goede daad verricht. En ik was trots op de leraar omdat hij hiermee liet zien dat hij begrijpt dat alles veel meer in de praktijk gebracht moet worden.
Op mijn laatste dag in Jiboro is Binta met mij mee geweest. Zij is lerares Engels en Toneel op een middelbare school voor dove kinderen geweest, studeert nu op de Amerikaanse Universiteit in Gambia en is doof. Ik heb enorm veel respect voor deze vrouw. Intelligent, doortastend, baanbrekend. En toen ze mij aanbood om een dagje met me mee te gaan was ik enorm blij. Ze heeft Bakary wat tips gegeven en heeft laten zien hoe belangrijk het is om meer interactie in de les te hebben. Daarmee legde ze meteen de vinger op de zere plek. Maar Bakary nam de hulp aan, zette meteen de tafels weer in de U vorm en vroeg of ze vaker kon komen.
In de zes weken dat ik er was hebben we veel bezoek vanuit Nederland gehad. Het is voor mij goed om te zien dat we op de goede weg zitten en om even te kunnen spiegelen. De kinderen genieten van het bezoek en de aandacht.
De kinderen worden elke dag gebracht en gehaald. Ze krijgen twee keer per week brood en thee op school. En ze hebben allemaal een uniform. Zijn ze ziek dan kunnen ze naar ons health center. Dus de zorg voor hun is op meerdere gebieden. Het gebouw is schoon dankzij Jarra, onze schoonmaakster. De kinderen zetten elke dag na school hun stoel op tafel en de leraar ruimt alles op. Ook dat is een proces van een paar maanden geweest.
Helaas zijn niet altijd alle kinderen elke dag op school. Dus een groepsfoto met alle kinderen was dit keer helaas niet mogelijk.

Op mijn facebook pagina staan meer foto’s en filmpjes van de leerlingen en de school.

Bij deze dank ik alle sponsoren voor hun steun.

Met vriendelijke groeten,

Mirjam Abbes